Habang nagpapakasasa sa kasinungalingan ang kanyang mga kapatid sa palasyo, si Don Juan naman ay naiwang naghihingalo at gumagapang sa damuhan. Sa kabila ng sakit ng katawan at hapdi ng pagtataksil, hindi nagtanim ng galit si Don Juan. Sa halip, tumingala siya sa langit at nanalangin sa Birheng Maria. Ipinahayag niya ang kanyang kalungkutan hindi dahil sa nawalang karangalan, kundi dahil sa nagawa ng kanyang mga kapatid. Para kay Don Juan, handa niyang ipamigay ang Ibong Adarna nang kusa kung iyon lang ang hiling ng kanyang mga kapatid, huwag lang siyang pagtaksilan ng sarili niyang dugo. 3 Aral na Makukuha
Ang bahaging ito ng Ibong Adarna ay isa sa mga pinakamadamdaming tagpo sa korido, kung saan ipinakita ang lason ng inggit sa pagitan ng magkakapatid. Narito ang buod at ang mga mahahalagang aral na makukuha rito: Habang naglalakbay ang tatlong magkakapatid pabalik ng Berbania, nagkaroon ng masamang balak si Don Pedro. Dahil sa inggit, kinumbinsi niya si Don Diego na pagtulungan at bugbugin si Don Juan upang makuha nila ang karangalan sa paghuli ng Ibong Adarna. Walang laban na tinanggap ni Don Juan ang pananakit ng kanyang mga kapatid hanggang sa iniwan siyang lupaypay. Pagdating sa palasyo, nagpanggap ang dalawang nakatatandang kapatid na sila ang nakahuli sa ibon. Gayunpaman, ang Ibong Adarna ay naging pangit ang anyo at tumangging umawit dahil wala pa ang tunay na nagmamay-ari at nagligtas sa kanya—si Don Juan. 3 Aral na Makukuha
Nagtungo si Don Juan sa Bundok Tabor at matiyagang naghintay sa Ibong Adarna. Nang magsimula itong umawit, binusbos (sinugatan) ni Don Juan ang kanyang palad gamit ang labaha at pinigaan ng dayap ang bawat sugat. Dahil sa matinding hapdi, hindi siya nakatulog sa kabila ng pitong awit ng ibon. Nang matapos ang awit at magbawas ang ibon, mabilis na umilag ang prinsipe kaya hindi siya naging bato. Nang makatulog ang Adarna, agad niya itong sinunggaban at ginapos ang mga paa gamit ang gintong sintas. Dinala niya ang ibon sa Ermitanyo, na nag-utos naman sa kanya na kumuha ng tubig sa banga at ibuhos ito sa dalawang bato. Sa pagbuhos ng tubig, muling nagbalik sa anyong tao sina Don Pedro at Don Diego. 3 Mahalagang Aral
Nakarating si Don Juan sa dampa ng Ermitanyo na malugod siyang tinanggap. Matapos ipaliwanag ng prinsipe ang kanyang pakay, binalaan siya ng matanda na ang Ibong Adarna ay may engkantong mahirap talunin. Upang hindi siya maging bato tulad ng kanyang mga kapatid, binigyan siya ng Ermitanyo ng mga sumusunod na gamit: Labaha at Pitong Dayap: Gagamitin ito upang sugatan ang kanyang palad at pigaan ng asim sa tuwing kakanta ang ibon. Ang matinding hapdi ang magsisilbing panlaban sa antok. Gintong Sintas: Gagamitin ito upang itali ang mga paa ng ibon kapag nahuli na ito upang hindi makawala. Pinayuhan din siya na umiwas kapag ang ibon ay nagbawas (dumi) matapos ang pitong awit upang hindi siya maging bato. 3 Mahalagang Aral
Dahil sa labis na pag-aalala at lumubhang sakit ng hari, nagpasya si Don Juan na siya na ang maghahanap sa kanyang mga kapatid at sa Ibong Adarna. Baon ang bendisyon ng kanyang mga magulang, naglakbay siya nang walang kabayo, handang tiisin ang anumang hirap. Sa kanyang paglalakbay, nakatagpo siya ng isang matandang sugatan (ketongin). Sa halip na mandiri, nagpakita si Don Juan ng habag at ibinigay ang kanyang huling baong tinapay. Bilang pasasalamat, binalaan siya ng matanda tungkol sa panganib ng pagiging bato at binigyan siya ng direksyon: huwag hihinto sa magandang puno ng Piedras Platas, kundi pumunta sa isang bahay sa ibaba nito upang doon humingi ng tulong kung paano mahuhuli ang ibon. 3 Mahalagang Aral